Przyjaźń

Każdy człowiek jest wyjątkowy. Nie ma na całym świecie dwóch identycznych osób. Zetknięcie się  przeciwstawnych światów może być początkiem przyjaźni, pod warunkiem, że dwie strony dają od siebie, a mogą też zyskać coś nowego - niesamowitego. Tą przyjaźń między tymi ludźmi można by porównać do przyjaźni człowieka z Bogiem, choć nie do końca... Jest to nieco inna rzeczywistość, ale kilka cech jest wspólnych. Takie samo jest to, iż przyjaźń ta jest bardzo budująca dla człowieka, jest często ratunkiem z wielu opresji, kłopotów... Także to, że Bóg i człowiek coś od siebie dają.  Bóg daje człowiekowi wiele miłości, troski, niezliczone łaski. Człowiek odsuwa się od grzechu, stara się coraz bardziej pogłębiać swoją wiarę, miłość. Nie byłoby to oczywiście możliwe bez łask Bożych, ale także ich przyjmowanie nie byłoby możliwe bez naszego minimalnego oporu różnym pokusom. To dawanie z samego siebie, jest bardzo miłe Bogu, ale pamiętajmy także, że w wielkim stopniu jest to dobre dla siebie. Ciężka jest do opisania przyjaźń człowieka i Zbawcy Wiadomo jedno - Bóg jest nieomylny, wie czego nam potrzeba, powołał nas, może nam dać to, czego nikt ani nic inne nie może - bezgraniczną miłość - jedyną, taką, którą nie może pokochać żaden człowiek. Pan Bóg akceptuje nas takimi jakimi jesteśmy, możemy Mu całkowicie zaufać i niczego się nie obawiać, czuć się bezpiecznie, być pewnym, że z nim jesteśmy na dobrej drodze. Bądźmy wierni Bogu, pokorni jak Jezus, prośmy Ducha Świętego, aby był naszym przewodnikiem. Naprawdę, przy Bogu zniesiemy wszystko... wszystko!