Ludzie czasami są niewyrozumiali względem innych / a inni to ludzie / tak więc człowiek człowiekowi wilkiem / zupełnie tak jakby każdy był niewyrozumiały wobec siebie / wynikałoby też z tego to, iż nieprawdziwe jest powiedzenie "Nic co ludzkie nie jest mi obce" / a przecież jest jak najbardziej prawdziwe / nie należy traktować innych z pogardą / świadczyłoby to o braku człowieczeństwa i zaiste niewyrozumiałości ...
Chciałam po prostu napisać o tym, że czasami orzekając czyjąś winę itp. nie staramy się zrozumieć tej drugiej osoby. Oczywiście są wypadki, w których jest to niemalże niemożliwe. Ale tu już nie chodzi o to, żeby kogoś usprawiedliwiać, ale starać się zrozumieć sens jego zachowania, czyny, przyczynę danego zjawiska. Wtedy rzeczywiście będziemy mogli powiedzieć, że nic co ludzkie nie jest nam obce. Wyobraźmy sobie, że moglibyśmy być zupełnie innymi ludźmi i znaleźć się na miejscu nierozumianych. Cóż wtedy? Jakie byłyby nasze uczucia. Powinno jak najbardziej funkcjonować to w drugą stronę. Oskarżani, czy jacykolwiek inny powinni starać się zrozumięc także tych, przez których są oskarżani. Zapewne byłoby łatwiej, mniej problemów. Jednak wydaje się, że byłoby to niemożliwe, ale jednak piękne. Myślę, że sama idea nie jest utopijna, ale... No wąsnie dlaczego ale? Co uniemożliwia to? To pytanie pozostawiam wam.
